Γονείς              

Σκοπός της παρούσας ενότητας είναι η παρουσίαση δραστηριοτήτων και τεχνικών με σκοπό την όσο το δυνατό πληρέστερη εξέλιξη των Nursery (προνηπιακών) μαθητών μας στο πλαίσιο εκμάθησης της Αγγλικής Γλώσσας. Τώρα, πλέον, και εσείς από το σπίτι μπορείτε να προσθέσετε στον οικογενειακό σας χρόνο παιχνίδια και κατασκευές που θα προωθήσουν την συνολική ανάπτυξη της μαθησιακής ικανότητας του παιδιού σας, παράλληλα με το πρόγραμμά μας!

 

 

Άρθρα για Γονείς

 Γιατί δεν γράφω ό,τι ακούω στα αγγλικά μου;

 Η πιο σημαντική δυσκολία στην εκμάθηση της αγγλικής ως ξένης γλώσσας για τα παιδιά με δυσλεξία είναι το ότι άλλα ακούμε, άλλα διαβάζουμε και άλλα γράφουμε. Τα αγγλικά – αντίθετα από τα ελληνικά – είναι μια μη φωνολογική γλώσσα με 26 γράμματα και 44 ήχους. Ενώ στα ελληνικά υπάρχει πλήρης αντιστοιχία ανάμεσα στους ήχους ( φωνήματα ) και τα γράμματα των λέξεων, στα αγγλικά δεν ισχύει το ίδιο. Αντίθετα, συγκεκριμένα φωνήματα ενώνονται και δημιουργούν νέες, αυτόνομες φωνολογικές οντότητες. 
Τα παιδιά λοιπόν χρειάζεται να εξασκηθούν συστηματικά: 1)   στη διάκριση αυτών των ξεχωριστών φωνολογικών ενοτήτων 2)   στην αναγνώρισή τους στον γραπτό λόγο 3)   στην ορθή μετατροπή τους από γραφήματα ( γράμματα ) σε ήχους ( φωνήματα ) και το αντίστροφο.   Ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά μπορούν να αναπτύξουν τις προαναγνωστικές δεξιότητές τους, μέσω δραστηριοτήτων που έχουν τη μορφή παιχνιδιών ( π.χ. με την εξάσκηση στην αναγνώριση της ομοιοκαταληξίας – δηλαδή της καταληκτικής συλλαβής σε λέξεις, ή τον εντοπισμό των δύο λέξεων που << κρύβονται >> σε μια σύνθετη λέξη  ( π.χ. cup – board ), καθώς και την αλλαγή του αρχικού φωνήματος για τη δημιουργία μίας νέας λέξης ( hat – cat ). 
Αλλά και τα μεγαλύτερα παιδιά είναι σημαντικό να αναπτύξουν τη φωνολογική τους επίγνωση μέσα από δραστηριότητες προσαρμοσμένες στην ηλικία και τα ενδιαφέροντά τους (π.χ. ένα επιτραπέζιο παιχνίδι μπορεί να γίνει η βάση για μία ευχάριστη αλλά και αποτελεσματική καλλιέργεια της φωνολογικής ενημερότητας ). Ειδικά για τα παιδιά με δυσλεξία και άλλες ειδικές μαθησιακές ανάγκες, η  ορθή αντιστοιχία φωνήματος- γραφήματος χρειάζεται συστηματική εξάσκηση και επανάληψη με ποικιλία δραστηριοτήτων. Η φωνολογική επίγνωση << αναπτύσσεται >> μαζί με τα παιδιά και αποτελεί για όλους εμάς, που τα συνοδεύουμε σε αυτή την πορεία ,ένα ισχυρό κίνητρο να γίνουμε πιο δημιουργικοί. 
Ειρήνη  Θ.  Ευαγγέλου Ψυχολόγος 

Στο HOUSE OF ENGLISH το εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα απευθύνεται σε παιδιά νηπιακής ηλικίας  (τμήματα NURSERY), στοχεύοντας στην πλήρη ανάπτυξη φωνολογικών δεξιοτήτων και έπειτα, σταδιακά, στην κατάκτηση της γραφής και ανάγνωσης στα τμήματα PRE-JUNIOR.

6 Things You Don’t Know About Tantrums

What research tells us about meltdowns, including the scientifically proven way to stop them
By Judy Dutton
 
My daughter threw her first tantrum on my birthday. We were out at a restaurant, trying to celebrate, reluctant to exclude our eighteen-month-old by hiring a babysitter. Bad mistake: As soon as dinner arrived, she wanted out of her highchair. Then she started wailing, so my husband whisked her out of the restaurant. I ate a few bites of my dinner, alone, before I gave up and doggy-bagged the rest. Happy birthday? Yeah, right.
Since then, my daughter’s outbursts have grown longer, stronger, and more varied in pitch and pacing. They’ve made me wonder: Is this normal? And, dear god, how can I make them stop? I was soon relieved to find that tantrums aren’t just the bane of parenthood, but a subject of serious scientific study. At the University of Minnesota, highly sensitive microphones were sewn inside onesies to record meltdowns at close range. At the University of Medicine and Dentistry in New Jersey, researchers gave toddlers toys, then took them away to see how they’d react (in general, not good). Researchers at Northwestern University have developed a 118-question quiz called the Multidimensional Assessment of Preschool Disruptive Behavior to gauge the difference between a normal hissy fit and a potential sign of mental problems. All of this has heralded in a wealth of research that can give parents a fresh perspective.
Consider these six surprising facts to help you cope during your child’s next meltdown so you don’t lose it, too.
1. Tantrums follow a predictable pattern
They may look like pure chaos, but tantrums are actually more like a symphony, with predictable peaks and denouements. Phase one involves yelling and screaming; phase two throwing objects or oneself on the floor. While the flailing of phase two may seem like an escalation, it’s actually a sign the tantrum’s past its apex and headed downhill, giving way to phase three: crying and whining. Parents should wait until phase three before intervening to comfort their child. Only what should you do to soldier through phase one and two?
2. Ignore it and it will go away
Which means you should ignore the outburst. Turn your back if you can, and don’t get angry or emotional—from your child’s perspective, negative attention is better than none. We know this is easier said than done, but the less you acknowledge a hissy fit, the faster it will fade. In cases where parents kept quiet, their kids’ screams subsided in less than a minute on average. 
3. Reasoning is futile
Ever notice how trying to talk to a ticked-off toddler just makes things worse? Here’s why: Kids in the midst of a meltdown are so mentally taxed, appeals to their sense of logic won’t sink in, and will only push their tirade to greater heights. So don’t bother explaining to Jimmy why he has to wear shoes outside. Don’t ask questions, either, which also overload their brain circuits as they scramble to formulate a response. Instead, give short, specific orders like “sit down,” “be quiet,” or “go to your room.” Avoid vague commands like “be good.” Only concrete commands will compute.
4. There’s more than one type of tantrum—and way to deal
There are actually three types of tantrums. “Attention tantrums” are a type where your child is playing quietly but erupts as soon as you’re on the phone. “Tangibles tantrums” erupt when your child desires something he can’t have, like a candy bar at the store. “Command avoidance tantrums” occur when your child resists changing what he’s doing, like taking a bath or going to bed. For the first two types of tantrums, ignoring them is best, since your attention is what they’re angling for. For “command avoidance” tantrums, you’ll need to take more forceful measures. Say, “I’m going to count to five. By five, you should be putting your toys away/dressing for bed.” Counting works well because no one can immediately jump into an activity they’re reluctant to do; this gives them time to adjust. If, by five, your child doesn’t comply, then put your hands on him and do it for him—toddlers hate being controlled in this manner and will try to avoid it in the future.

H ευφυΐα των δίγλωσσων

Το να μιλάς δύο γλώσσες είναι η ιδανική προπόνηση του εγκεφάλου στην ευλυγισία και στην ανεκτικότητα
H ευφυΐα των δίγλωσσων
Το ανακάλυψαν αισίως και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η μονογλωσσία είναι ο αναλφαβητισμός του 21ου αιώνα. Και ενώ οι έλληνες αρμόδιοι ερίζουν για τις συνέπειες της μείωσης στις ώρες διδασκαλίας των ξένων γλωσσών στη δημόσια εκπαίδευση που φέρνει η πρόσφατη, κατά πολλούς «αλλοπρόσαλλη», εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (μιλούν σχεδόν για εξάλειψη της δεύτερης ξένης γλώσσας στο λύκειο, με τους καθηγητές, ιδιαίτερα της γαλλικής και της γερμανικής, να πνέουν ήδη μένεα) οι μέχρι πρότινος «απομονωμένες» ΗΠΑ ανακαλύπτουν τον χρυσό. Διακηρύσσουν ότι αν δεν γνωρίζεις καμία άλλη γλώσσα πέραν της μητρικής σου, δεν μπορείς να διεκδικείς θέση. Οχι απλώς στην αγορά εργασίας, αλλά στον πλανήτη και στη δαιδαλώδη πολυπολιτισμικότητά του.

Οπως επισημαίνει σε πρόσφατο τεύχος του (της 29ης Ιουλίου) το «Time» σε άρθρο με τίτλο «H δύναμη του δίγλωσσου εγκεφάλου», ακόμη και οι επαναπαυμένοι Αμερικανοί (καθ' ότι ο γλωσσικός ηγεμονισμός της αγγλικής παραμένει αδιαμφισβήτητος, αν και, κατά τους γλωσσολόγους, επικίνδυνος) άρχισαν πλέον να ενδίδουν στα πλεονεκτήματα της γλωσσομάθειας. Κάποιοι επιμένουν ότι πίσω από όλα ελλοχεύει ο βαρύς κινεζικός δάκτυλος που κινεί πλέον όλα τα επιχειρηματικά νήματα.
 
Η επέλαση της Κίνας
 
 Οι κινέζες νταντάδες είναι εδώ και κάμποσα χρόνια η αγαπημένη εμμονή της νεοϋορκέζικης ελίτ (μια εκδυτικοποιημένη γκουβερνάντα από τη Σανγκάη βάζει πλέον στην τσέπη 100.000 δολάρια ετησίως). Εξάλλου, το 2011 τα αμερικανικά media διαφήμιζαν τις γνώσεις της κινεζικής της πρώτης μικρής κυρίας των ΗΠΑ Σάσα Ομπάμα. Σημειωτέον ότι η εννιάχρονη ακόμη τότε θυγατέρα του πλανητάρχη είχε την ευκαιρία να κάνει πρακτική με τον ίδιο τον κινέζο πρόεδρο Γουέν Τζιαμπάο που είχε επισκεφτεί την περίοδο εκείνη την Ουάσιγκτον. Στο πλαίσιο της έρευνας για το βιβλίο του «Το μανιφέστο της χαρούμενης παιδικής ηλικίας» ο καναδός δημοσιογράφος Καρλ Ονορέ θα σκοντάψει, μεταξύ άλλων, σε μια μητέρα που ζει στη Νέα Υόρκη και έχει προσλάβει για το μωρό της ταυτοχρόνως τρεις νταντάδες: μία που μιλάει ισπανικά;;;;;;;;, μία που μιλάει κινεζικά και μία που μιλάει ισπανικά;;;;;;;. Φιλοδοξία της μητέρας είναι μέχρι να κλείσει τα πέντε η θυγατέρα της να γίνει τρίγλωσση. «To πιο πιθανό από όλα είναι το παιδί να κάνει ψυχοθεραπεία» θα σχολιάσει με ένα πικρό μειδίαμα ο ίδιος ο Ονορέ.
 
Οταν οι Αμερικανοί έμαθαν ξένες γλώσσες

Σύμφωνα πάντα με το «Time», ένας σημαντικός αριθμός δημοτικών σχολείων σε παντελώς άνυδρες (από πάσης απόψεως) Πολιτείες όπως η Γιούτα, συμμετέχουν στο πιο φιλόδοξο από καταβολής κόσμου πρόγραμμα ενσωμάτωσης των ξένων γλωσσών στο αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα (όταν ξεκίνησε το 2009 η εν λόγω Πολιτεία πήρε μέρος με 1.400 μαθητές από 25 σχολεία, ενώ αυτό το φθινόπωρο 20.000 μαθητές από 100 σχολεία λένε χαρωπά τραγουδάκια και παραμύθια στα γαλλικά, στα ισπανικά, στα μανδαρινικά κινεζικά και πολύ σύντομα στα πορτογαλικά). Ο ζήλος των γονέων είναι βεβαίως μεγάλος, ενίοτε υπέρμετρος, καθώς οι θέσεις είναι περιορισμένες και η επιλογή των τυχερών (που κάνουν την αίτησή τους online, πριν από το νηπιαγωγείο ή την πρώτη τάξη του δημοτικού) γίνεται με κλήρωση. Οπως επισημαίνεται από τον συντάκτη του αμερικανικού περιοδικού, ό,τι και να κάνει η Γιούτα φαίνεται να το κάνει καλά καθώς αξιωματούχοι από 22 ακόμη Πολιτείες πετάγονται κάθε τόσο να ρίξουν μια ματιά στο πρόγραμμα, σχεδόν πεπεισμένοι ότι αργά ή γρήγορα πρέπει και οι ίδιοι να το υιοθετήσουν.
 
Δίχρονα - δίγλωσσα

Υπάρχουν βέβαια και οι ειδικοί (γνωσιακοί νευροεπιστήμονες, αναπτυξιακοί ψυχολόγοι κ.ά.) που αποδίδουν αυτή την αμερικανική στροφή σε μια όψιμη συνειδητοποίηση. Οι Αμερικανοί φαίνονται επιτέλους διατεθειμένοι να εξαργυρώσουν το εύπλαστον του βρεφικού και παιδικού εγκεφάλου όσον αφορά τη γλωσσομάθεια. Αξιοσημείωτη είναι η σταθερή μετατόπιση του επιστημονικού ενδιαφέροντος στο ίδιο το έμβρυο. Πρόσφατα πειράματα σε γυναίκες που βρίσκονται στο τρίμηνο της κύησης - στάδιο κατά το οποίο θεωρείται ότι ενεργοποιούνται τα τμήματα του εγκεφάλου του εμβρύου που σχετίζονται με την επεξεργασία του ήχου- καταδεικνύουν ότι τα μωρά θυμούνται λέξεις που άκουσαν ως έμβρυα. Οι θεωρίες αυτές, βέβαια, δεν ξεκίνησαν να ευδοκιμούν μόλις τώρα. Ηδη από τα τέλη της δεκαετίας του '80 (όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες μελέτες που φέρουν τα νεογέννητα να αναγνωρίζουν τραγούδια και ήχους του περιβάλλοντος που άκουγαν ως έμβρυα μέσα στην κοιλιά της μαμάς τους ή να επιδεικνύουν μεγαλύτερη εξοικείωση με τους ήχους της γλώσσας των γονέων τους) πυροδοτήθηκε, ιδιαίτερα στους μη αγγλόφωνους πληθυσμούς, το πρώτο κύμα μαζικής υστερίας με την πολυγλωσσία: new age έγκυες ακούν στη διαπασών CD με τίτλους «Βaby Mozart» και «Baby Coldplay», δίχρονα εξαναγκάζονται να παίξουν με δίγλωσσα παιχνίδια, κινεζάκια υποβάλλονται σε επώδυνες επεμβάσεις στη γλώσσα για τη διασφάλιση της αψεγάδιαστης αγγλικής προσφοράς κ.ο.κ. Οσο για τους Ελληνες (πρώτοι σταθερά στην Ευρωπαϊκή Ενωση σε επίπεδο γλωσσομάθειας) ακόμη και σήμερα στους πλέον χαλεπούς οικονομικά και κοινωνικά καιρούς δεν έχουν πάψει να εκφράζουν (ενίοτε εμμονικά) τη σχέση τους με τις ξένες γλώσσες.
  
Οι γονείς που «πνίγουν» τα παιδιά τους
 
Οπως επισημαίνει στο ΒΗmagazino ο κ. Ιωάννης Κογκετσίδης, γραμματέας του Διδασκαλείου Ξένων Γλωσσών του Πανεπιστημίου Αθηνών (όπου από το 1931 παραδίδονται μαθήματα ξένων γλωσσών σε ενηλίκους, με πρώτη σήμερα σε ζήτηση την ισπανική, αλλά και την κινεζική και τη σουηδική να καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο), οι έλληνες γονείς «πνίγουν» πολλές φορές τα παιδιά τους με υπερτροφικές, δυσανάλογες της ηλικίας τους, προσδοκίες: «Υποτίθεται, για παράδειγμα, ότι η αγγλομάθεια ενός κατόχου Proficiency του Μίσιγκαν είναι ίση με αυτή ενός αμερικανού πρωτοετούς φοιτητή. Πώς μπορεί αλήθεια ένας γονέας να έχει την απαίτηση από ένα 15χρονο παιδί να έχει τέτοιο επίπεδο γλωσσομάθειας;».

Ανάμεσα στα επιχειρήματα που επικαλούνται οι ειδικοί στις γλωσσικά αφυπνισμένες ΗΠΑ, η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας (πλην της μητρικής) συνιστά υψίστης σημασίας «προπόνηση» για τον εγκέφαλο, καθώς ασκούνται ο ιππόκαμπος (ο οποίος εμπλέκεται στην εκμάθηση νέων πραγμάτων, στη μνήμη και στον προσανατολισμό στον χώρο) και τρεις περιοχές του εγκεφαλικού φλοιού όπου λαμβάνουν χώρα οι διεργασίες της «υψηλής» νόησης. Είναι κάτι σαν αυτό που συμβαίνει με τους οδηγούς ταξί του Λονδίνου μετά την καταναγκαστική εκμάθηση και του πιο ανήλιαγου σοκακιού του βρετανικής πρωτεύουσας: εμφανίζουν αύξηση του όγκου του οπίσθιου ιππόκαμπου (της περιοχής που σχετίζεται με τη χωρική μάθηση). 'Η σαν αυτό που συμβαίνει με τους βιολονίστες και άλλους μουσικούς, στους οποίους είναι σαφώς πιο αναπτυγμένες οι περιοχές του κινητικού φλοιού που σχετίζονται με την ταυτόχρονη κίνηση των δαχτύλων και των δύο χεριών. Μόνο που και εδώ, όπως και στους πολύγλωσσους, είναι δύσκολο να δεις τι είναι η αιτία και τι είναι το αποτέλεσμα. Οπως διερωτάται στο «Time» η ερευνητική ψυχολόγος Ελεν Μπιάλιστοκ από το Πανεπιστήμιο Γιορκ του Τορόντο: «Είναι η εκμάθηση που προκαλεί τις αλλαγές στον εγκέφαλο, είτε επιλέγεις να γίνεις οδηγός ταξί είτε μουσικός, ακριβώς επειδή διαθέτεις έναν εγκέφαλο που κλίνει προς αυτές τις δεξιότητες;».

«Οταν μαθαίνεις μία ή περισσότερες γλώσσες, έχεις μια άσκηση του εγκεφάλου σε περισσότερα εννοιολογικά σχήματα» εξηγεί στο ΒHmagazino ο καθηγητής της Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης. «Γιατί όταν μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα δεν μαθαίνεις απλώς άλλες λέξεις για τα ίδια πράγματα, αλλά έναν άλλο τρόπο προσπέλασης του κόσμου. Αυτό έχει άμεση σχέση με την καλλιέργεια της νόησης γιατί τελικά είναι η εισαγωγή σε μια άλλη οργάνωση, σύλληψη και έκφραση του κόσμου, σαν να μπαίνεις σε μια άλλη διαμόρφωση της πραγματικότητας». Πέρυσι το περιοδικό «Scientific American» επισήμανε ότι η γνώση μιας άλλης γλώσσας έχει επίδραση ακόμη και στη λήψη αποφάσεων. Γιατί στη μητρική σου είσαι συναισθηματικά πιο «βεβαρημένος». Είναι κάτι που είχε προσεγγιστεί παλαιότερα μέσα από δίγλωσσους συγγραφείς (ενδεικτικό παράδειγμα ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ), αλλά που τα τελευταία χρόνια έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον των ψυχολόγων. Μια βρισιά, για παράδειγμα, σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική σου μπορεί να εμπεριέχει λιγότερη συναισθηματική φόρτιση, να λειτουργεί σχεδόν απελευθερωτικά, αφού καλείσαι να υπηρετήσεις ένα άλλο εννοιολογικό σύστημα. «Η ξένη γλώσσα σού δημιουργεί μια αίσθηση μεγαλύτερης ασφάλειας και δύναμης γιατί υπό μια έννοια είναι μια μορφή εξουσίας» σημειώνει ο κ. Μπαμπινιώτης.
Ιδιαίτερη σημασία δίδεται από τους αμερικανούς ειδικούς και στα πλεονεκτήματα της πολυγλωσσίας για την τρίτη ηλικία καθώς βοηθώντας τον εγκέφαλο να κρατιέται σε μια κάποια φόρμα απομακρύνεις τον κίνδυνο πρόωρης εμφάνισης των συμπτωμάτων των διαφόρων εκφυλιστικών νόσων του εγκεφάλου (ειδικότερα για τη νόσο του Αλτσχάιμερ, οι δίγλωσσοι ή πολύγλωσσοι εκτιμάται ότι κερδίζουν 5,1 χρόνια διαύγειας). Οχι ότι άμα κάνεις ταχύρυθμα μαθήματα σανσκριτικής στα 70 σου, έχεις απομακρύνει από πάνω σου τον κίνδυνο της άνοιας. Ομως ένας ώριμος εγκέφαλος που «δουλεύει» περισσότερο παραμένει εκ των πραγμάτων περισσότερο χρόνο ενεργός.

Σημειωτέον ότι η γλωσσομάθεια δεν εξασκεί μόνο τον εγκέφαλο, αλλά και την ανεκτικότητα απέναντι στους «αλλόγλωσσους». «Η εκμάθηση σε καθιστά πιο "ανοιχτό"», υπογραμμίζει ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, «γιατί όσο περισσότερο γνωρίζεις έναν λαό μέσα από τη γλώσσα του, τόσο περισσότερο τον αποδέχεσαι. Και όταν προέρχεσαι από μια καλλιεργημένη γλώσσα, μια γλώσσα που έχει μια διαδρομή, όπως είναι η ελληνική, μπορείς να είσαι γλωσσικά υπερήφανος, δεν μπορείς όμως να είσαι γλωσσικά αλαζόνας». Στις ΗΠΑ, το «χωνευτήρι» του πλανήτη το ανακάλυψαν έστω και καθυστερημένα.

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2013

8 τρόποι να μυήσετε το παιδί σας στη μάθηση

 
Εύκολα tips που θα σας βοηθήσουν να προάγετε ευχάριστα την εκπαίδευση του παιδιού στην κοινή σας καθημερινότητα.
 
1. Αρπάξτε κάθε ευκαιρία να του διδάξετε κάτι: Για ένα σύντομο μάθημα μαθηματικών, κόψτε ένα φρούτο και μετρήστε τα κομμάτια του.
 
2. Χρησιμοποιήστε τα χρώματα: Ζητήστε από το παιδί σας να ψάξει και σας φέρει κάτι σε μπλε, κόκκινο, πράσινο ή οποιοδήποτε άλλο χρώμα. Όχι μόνο θα ενισχύσει τη χρωματική του αντίληψη, αλλά θα συμβάλλει και στην ανάπτυξη της ερευνητικής του ικανότητας.
 
3. Αναθέστε του καλλιτεχνικά πρότζεκτ: Η μείξη των χρωμάτων είναι ένας έξυπνος τρόπος να καταλάβουν πώς σχετίζονται οι διαφορετικές αποχρώσεις μεταξύ τους. Για παράδειγμα, το κόκκινο με το μπλε δημιουργούν το μοβ, το μπλε με το κίτρινο το πράσινο κ.ο.κ. Άλλη μία καλή ιδέα είναι να βάλετε το παιδί σας να κόψει από περιοδικά και εφημερίδες καθένα ξεχωριστά από τα γράμματα που απαρτίζουν το όνομά του.
 
4. Επινοήστε παιχνίδια γνώσης: Για να ενισχύσετε την ικανότητα ανάγνωσης και γραφής, ανατρέξτε στα αγαπημένα του βιβλία και ανακαλύψτε όλα εκείνα τα κεφάλαια με το «Γράμμα της Ημέρας» ή τη «Λέξη της Ημέρας». Παράλληλα, φτιάξτε σε ένα τετράδιο μια λίστα με τους ορισμούς που βρήκατε και μετατρέψτε το σε «βιβλίο παραπομπών», το οποίο το παιδί θα μπορεί να συμβουλεύεται κάθε τόσο.
 
5. Κάντε το μαγείρεμα διασκέδαση: Η ενασχόληση με ποσότητες υλικών είναι ένας ευχάριστος τρόπος για τα παιδιά κάθε ηλικίας, αφού έτσι μπορούν από το να αποκτήσουν λεπτή κινητικότητα μέχρι και να εξοικειωθούν με τα κλάσματα. Αντί, λοιπόν, το μικρό σας να περιμένει απλά π.χ. να ψηθεί το κέικ ή να μαγειρευτεί το φαγητό, θα έχει καταλάβει και τη διαδικασία που απαιτείται για την παρασκευή ενός πιάτου.
 
6. Βάλτε τα βιβλία στη ζωή του: Παίζοντας μια σκηνή από το αγαπημένο του βιβλίο, προάγετε την αντιληπτική του ικανότητα. Μπορείτε, επίσης, να διαλέξετε μια δραστηριότητα από ένα βιβλίο και να την κάνετε μαζί, π.χ. αφού διαβάσετε ένα βιβλίο μαγειρικής, μεταφερθείτε στην κουζίνα και εκτελέστε μαζί μία από τις συνταγές.
 
7. Αξιοποιήστε τη φύση: Σε κάθε ευκαιρία διακοπών, η «εκπαίδευση» δεν χρειάζεται να σταματά. Αν πρόκειται για χειμερινές διακοπές, ζητήστε από το μικρό σας να γράψει γράμματα στον Αϊ-Βασίλη ή να φτιάξει χιονόμπαλες και, πριν τις πετάξει, να τις μετράει. Αν είναι καλοκαίρι και είστε στην παραλία, ζητήστε του να μαζέψει κοχύλια, μικρά και μεγάλα, και να τα ταξινομήσει κ.ο.κ.
 
8. Δώστε του ένα… χέρι βοηθείας: Τα μαθήματα των αισθήσεων βοηθούν τα παιδιά να καταλάβουν τις υφές και τις θερμοκρασίες, π.χ. μαλακό vs σκληρό, ζεστό vs κρύο. Αγγίζοντας διαφορετικά αντικείμενα, εγείρεται η εγκεφαλική λειτουργία. Αφήστε, λοιπόν, το παιδί σας να βάλει νερό, αλάτι και αλεύρι σε ένα μεγάλο μπολ και να τα ανακατέψει με τα χέρια του. Μπορεί να δημιουργηθεί μια… βόμβα στην κουζίνα, αλλά είναι πολύ διασκεδαστικό, και κυρίως δημιουργικό!
 
Πηγή:imommy.gr